Simon Geens is 30 jaar, woont in Duffel en samen met zijn partner Sofie heeft hij drie kinderen. Hij is jurist van opleiding en werkzaam als privacy & digital law-consultant. Al sinds zijn zevende is hij lid van Mavoc en in de loop der jaren verwierf hij een pak sportieve en bestuurlijke ervaring, zowel binnen de eigen club als daarbuiten. Naast speler en coach van Heren C en lid van het bestuursorgaan van Mavoc is hij ook scheidsrechter in de nationale volleybalreeksen, bestuurder bij Volley Vlaanderen (sinds april 2024) en voorzitter van de klachtencommissie bij Sporta Volleybal Antwerpen. Bij de start van de volleybalcompetitie 2025-2026 wordt hij de nieuwe voorzitter van Mavoc. Tijd voor een interview!

VOORZITTER? NU OF NOOIT

Ik heb altijd al een groot hart gehad voor onze club en voor volleybal in het algemeen. Sinds 2002 - ik was toen zeven jaar oud – ben ik lid van Mavoc en op een heel natuurlijke manier heb ik steeds meer engagementen op mij genomen. Ik ben begonnen als jeugdscheidsrechter en zo doorgegroeid eerst naar het gewestelijke en nadien naar het nationale niveau. Nog later ben ik op vraag van Stef in het bestuursorgaan van Mavoc gestapt. Daaruit vloeiden dan weer de functies voort van bestuurder bij Volley Vlaanderen en voorzitter van de klachtencommissie bij Sporta. Als ik dat zo vertel, lijkt het misschien of ik gedreven wordt door ambitie. Maar met de hand op het hart kan ik zeggen dat dat niet zo is. Het zijn steeds anderen die me gezien, gevraagd en erkend hebben - voor die kansen ben ik hen ook echt dankbaar.

Toen ik hoorde dat Stef naar een opvolger zocht, vond ik dat een nu of nooit-moment. Misschien ben ik bij een volgende voorzitterswissel te oud of misschien past het dan niet meer. Daarom waag ik liever nu de sprong. Omdat ik denk dat het goed is dat een voorzitter langere tijd in functie blijft, zie ik ook mijn voorzitterschap echt wel op de langere termijn.

Mavoc is een grote club en het voorzitterschap vraagt veel tijd en energie, daarvan ben ik me goed bewust. Maar ik sta er gelukkig niet alleen voor. Zo blijft Stef bestuurder en zal hij zijn kennis en contacten ten dienste blijven stellen van de club. Tinus blijft ook ondervoorzitter. Als nieuwe voorzitter wil ik dus uitdrukkelijk voortbouwen op wat er al is binnen onze club. Uiteraard zal ik een ander soort voorzitter zijn dan Stef. Hij was – en dat bedoel ik heel positief – altijd en overal aanwezig en voortdurend betrokken op het reilen en zeilen. Dat kan ik niet en daarom wil ik echt wel mensen rondom mij verzamelen.

In één opzicht wil ik wel dezelfde soort voorzitter zijn als Stef: ook ik wil bereikbaar en benaderbaar zijn. Dat betekent dat ik ook wil luisteren naar eventuele onvrede bij onze leden en naar de klachten en grieven die nu eenmaal horen bij een clubwerking – dat schrikt me niet af.

SPORTIEVE EN ANDERE AMBITIES

Als nieuwe voorzitter is het toegestaan om de dromen. Het zou echt mooi zijn als naast onze eerste damesploeg, die nu actief is in derde nationale, ook een Mechelse herenploeg kan aantreden in de nationale reeksen. Als derde grootste volleybalclub van de provincie Antwerpen zijn we dat eigenlijk aan onszelf verplicht. Op die manier kunnen we talentvolle jongens, die nu begrijpelijkerwijze uitwijken naar andere clubs, sportieve perspectieven bieden.

We zijn een financieel gezonde club die reserves heeft opgebouwd - dat is echt een grote verdienste van Stef en het hele bestuur van Mavoc – en dat moet zeker zo blijven. Hogerop spelen vereist misschien meer budget waarvoor we extra sponsoring zullen moeten binnenhalen, maar we gaan geen zotte kosten doen. In de sportieve ambitie die ik heb uitgesproken, mogen we ons financieel niet vergalopperen.

Voorts lijkt het me belangrijk dat we blijven inzetten op onze nu al grote en goede jeugdwerking. We behalen de laatste jaren in verschillende leeftijdscategorieën goede resultaten in de bekercompetities en in de Vlaamse Jeugd Champions League. Dat is een sterkte van onze club, maar die vereist een dubbele waakzaamheid. Ten eerste moeten we blijven werk maken van instroom en rekrutering, ook al is dat niet evident in een stad als Mechelen waar het sportaanbod werkelijk heel groot is. Ten tweede moeten we aan goede jeugdspelers tijdig speelkansen geven bij onze seniorploegen. En vooral bij de jongens stelt zich daar vaak een probleem, vandaar dus mijn eerste sportieve ambitie.

Tot slot zou ik ook graag een degelijke beachwerking aanbieden, maar daar zitten we met een probleem qua infrastructuur. De beachterreinen aan de Iham zijn te beperkt. Daarom zijn we als volleybalclub vragende partij voor beachvolleyterreinen op de Uilmolenweg, maar dat dossier zit jammer genoeg al enige tijd in het slop.

VOLLEYBAL VOOR IEDEREEN

We hebben binnen onze club al heel wat denkwerk verricht in het kader van Mavoc 2030. Wat is de club die we in de toekomst willen zijn? Waar zetten we op in? Niet alles uit die brainstormsessies is even haalbaar of wenselijk. Zo droomden sommigen van een eigen sporthal, maar dat is simpelweg onrealistisch. Waar ik me wel volledig achter schaar, is het idee van volleybal voor iedereen, zowel voor de minder talentvolle spelers als voor de echte toplaag. We moeten dus in onze sportieve werking inzetten op de breedte en de hoogte, wat ook impliceert dat trainers voldoende opleiding moeten krijgen om het beste uit spelers te halen.

Daarbij aansluitend droom ik dat Mavoc een club mag zijn waar iedereen zich thuis voelt en graag komt. We zijn een grote club, uit een stad en met spelers uit verschillende regio’s: het thuisgevoel komt dus niet vanzelf. We moeten daaraan blijven werken, onder meer via onze evenementen. Een club waar het gezellig en figuurlijk warm is: volgens mij zit daarin ook een belangrijke aantrekkingskracht voor nieuwe spelers.

VOLLEY VLAANDEREN

Sinds iets meer dan een jaar ben ik een van de tien bestuurders bij Volley Vlaanderen. Over de financiële problemen daar is al veel gezegd en geschreven. Momenteel werken we aan besparingsoperatie waardoor o.a. mensen moeten afvloeien, maar daarnaast proberen we ook de inkomsten te verhogen. Daarom hebben we van alle clubs een eenmalige solidariteitsbijdrage gevraagd en een vaste verhoging van de lidgelden. Bij Mavoc hebben we, dankzij onze gezonde financiële situatie, kunnen beslissen om de solidariteitsbijdrage niet door te rekenen aan de leden en de lidgelden slechts beperkt te verhogen.

Als bestuurder en als nationale scheidsrechter word ik heel vaak aangesproken op de financiële problemen bij Volley Vlaanderen en de gevolgen ervan voor clubs en spelers. Over het algemeen is er wel begrip voor de moeilijke situatie. Laat ons ook wel wezen: ook met de gestegen lidgelden blijft volleybal, vergeleken met veel andere sporten, relatief goedkoop. En wat ik zeker ook wil meegeven: zowel bij Volley Vlaanderen als bij onze eigen volleybalclub Mavoc worden alle beslissingen, hoe moeilijk die soms ook zijn, altijd rationeel maar steeds met een groot hart voor het volleybal genomen.